تبلیغات
دانشجویان تربیت بدنی 87 شهید بهشتی - خود شناسی از راه خودکشی
دانشجویان تربیت بدنی 87 شهید بهشتی
روش های خودکشی  به طور کامل با ارجاعات
خودکشی و روش های مرسوم
به هر طریقی و به هر وسیله ای که یک فرد با قصد قبلی اقدام به خودکشی کند یک روش خودکشی گفته می شود. در زیر نمونه ی روش هایی که تابحال برای خودکشی استفاده شده اند فهرست گردیده است. البته باید ذکر شود که اگر چه افرادی که احساسات متمایل به خودکشی دارند به این گونه روش ها فکر می کنند، اما دست آخر اغلب آنها اقدام به خودکشی نمی کنند(1).
روش های خودکشی را می توان بر اساس تداخل در روند حیات به دو گونه ی فیزیکی یا شیمیایی تقسیم کرد. روش های فیزیکی معمولا با ازکار انداختن دستگاه تنفسی یا مرکز سلسله اعصاب عمل میکنند در این روش ها معمولا یکی یا چند عضو کلیدی مربوط به این بخش ها از بین می رود. از سوی دیگر در روش های شیمیایی تمرکز بر ایجاد تداخل جدی در روند زیستی است مانند جلوگیری از تنفس سلولی یا کاهش ظرفیت هم آمیزی سلولی. روش های شیمیایی برای خودکشی نشانه های پنهانی دارند درحالی که در روش های فیزیکی نشانه ها آشکارند.

1. شلیک کردن با اسلحه ی گرم
2. رگ زنی
2.1 بریدن رگ در محل مچ دست
2.2 بریدن رگ خواب در محل گردن
3. غرق شدن
4. خفگی (بهترین روش خودكشی)
5. برق گرفتگی
6. انفجار
7. حلق آویز کردن
8. انداختن خود جلوی وسایل نقلیه
9. سوانح رانندگی
10. پرت کردن خود از ارتفاع
11. مسمویت
11.1 مصرف بیش از اندازه ی دارو
11.2 گاز منوكسید كربن
11.3 مواد شوینده
12. خودسوزی
13. هارا-گیری یا سپوكو
14. نخوردن یا اعتصاب آب و غذا
15. بریدن سر
16. عملیات انتحاری
17. خودكشی غیرمستقیم

1) شلیک کردن با اسلحه گرم
در جوامعی که اسلحه گرم در دسترس است، شلیک کردن یک فرد با تپانچه، هفت تیر و هرگونه اسلحه ی گرم دیگر یکی از مرسوم ترین راه های خودکشی در میان مردان است (2). در سال 2005 در ایالات متحده آمریکا 55 درصد از اعمال اقدام به خودکشی با اسلحه گرم انجام شده است (3). موثر ترین راه در این روش شلیک کردن به سر از طریق دهان است؛ البته به این دلیل که بعضی اوقات شلیک از کنار سر منجر به مرگ نمی شود و فرد زنده می ماند اما دچار ناتوانی های بسیار جدی و دردناک می شود(4). در میان مللی که قوانین سختی برای کنترل اسلحه گرم دارند، این روش محدود به پلیس ها، نیروهای نظامی و سربازان می شود(5). مطالعات نشان میدهد که میزان دسترسی به اسلحه بر نحوه انتخاب روش خودکشی تاثیر دارد و بر تعداد افرادی که دست به خودکشی میزنند تاثیری ندارد(6). با وجود این، تلاش برای خودکشی با استفاده از سلاح گرم احتمال موفقیت بسیار بیشتری نسبت به روش های دیگر دارد(7).
2) رگ زنی
رگ زنی روشی است که مرگ با از دست دادن خون حاصل میشود؛ و معمولا در نتیجه ی صدمه ای است که به شریان های بدن وارد شده است. در این روش شاهرگ های اصلی در دوطرف گردن، مچ و یا ران هدف قرار دارند.
بریدن رگ مچ
در این روش هدف بریدن رگ مچ است که البته احتمال آن وجود دارد که به تاندون ها، رگ انگشت شست و اعصاب میانی که کنترل عضله های دست را بعهده دارند نیز صدمه وارد شود. در این روش ممکن است با صدمه به اعصاب میانی در حس لامسه و تحرک دست بطور موقتی یا دائمی کاهش کارایی مشاهده شود(8).
بریدن رگ گردن
بریدن رگ گردن نوعی دیگر از رگ زنی است. در اینجا به رگ خواب که خون را به مغز می رساند صدمه وارد میشود؛ به این دلیل که دو رگ خواب در دو طرف گردن وجود دارد که هر دو کارشان یکی است باید هر دو بریده شوند. البته مرگ با داخل شدن خون به نای و مسدود شدن نایچه به علت عدم وجود هوا نیز ممکن است حاصل گردد. اغلب اوقات افرادی که از این روش استفاده می کنند عصب واروگرد مربوط به حلق را میبرند که حنجره را کنترل میکند؛ به همین دلیل قدرت تولید صدا را برای همیشه از دست می دهند.
گفته میشود که این روش بعنوان روش خودکشی مذهبی در ژاپن مشاهده شده است که به نام "ژیگای" خوانده میشود؛ این روش توسط زنان باشرافت و نجیب انجام می شود و از نظر اعتقادی درست شبیه به هارا-گیری در مردان است.
3) غرق شدن
خودکشی به این روش بدین گونه است که فرد با آگاهی خود را در آب یا دیگر مایعات غرق می کند و بقدری در زیر آب باقی می ماند تا اکسیژن به مغز نرسد و عمل غیرارادی نفس کشیدن قطع گردد. بخاطر واکنش طبیعی بدن انسان، زمانی که سر زیر آب است بطور غیرارادی سر از آب بیرون می آید تا فرد بتواند نفس بکشد؛ برای خنثی کردن این واکنش غیرارادی از شئ سنگینی برای باقی ماندن در زیر آب استفاده می شود. اگر غرق شدن قبل از مرگ متوقف شود، احتمال آن وجود دارد که نرسیدن اکسیژن به مغز باعث صدمات مغزی شود.

4) خفگی
خودکشی به این روش، عملی است که برای ناتوان کردن توانایی تنفس در فرد انجام میشود. در این روش جذب اکسیژن بقدری کاهش می یابد که باعث خفگی می گردد. این روش را می توان با کیسه ای پلاستیکی که دور سر کشیده شده است انجام داد یا اینکه فرد میتواند خود را در فضای عاری از اکسیژن قرار دهد. اقدام به این روش معمولا با داروی مسکنی همراه می شود تا فرد قبل از خفگی بیهوش شود؛ به این وسیله فرد میتواند از واکنش طبیعی فرار از محیط یا ترس از مرگ رهایی یابد. این روش در مورد بیماران لاعلاج یا بیمارانی که خواهان مرگ هستند با استفاده از گازهایی مانند نیتروژن یا هلیوم انجام می شود. گاز هلیوم را می توان در دستگاه های بادکنک بادکن بدست آورد؛ این گاز بی بو است و بدون درد و سریع عمل می کند. شخص بعد از چند بار تنفس، هوشیاری اش را از دست می دهد و مرگ بعد از چند دقیقه اتفاق خواهد افتاد. بعضی از افراد، کیسه ای پلاستیکی را از گاز هلیوم پر می کنند و روی سر میکشند و آنهایی که به این روش نیز اعتماد ندارد از ماسک بیهوشی برای استنشاق گاز هلیوم استفاده می کنند. البته بر اساس گفته درک همفری آخرین اظهارات در ارتباط با استفاده از ماسک بیهوشی شک برانگیز است. گروه هایی که حق مرگ دارند تجربه زیادی در استفاده از گاز هلیوم دارند. این گروه ها با مشکل مناسب نبودن ماسک بیهوشی یا جابجا شدن آن بر اثر فشار گاز مواجه شده اند به همین دلیل کیسه ای پلاستیکی که بتوان آنرا با گاز هلیوم پر کرد از میان تمامی روش ها بهترین روش و سالم ترین روش خودکشی بشمار می رود. در این روش اغما در چند ثانیه حاصل میشود و مرگ بعد از چند دقیقه صورت می پذیرد؛ بنابراین، احساس ناخوشایند کشیدن کیسه ی پلاستیکی بر سر نیز بسیار زودگذر است.
5) برق گرفتگی
خودکشی به این روش به این گونه است که فرد بوسیله ی شوک الکتریکی کشنده ای اقدام به خودکشی می کند. ولتاژ برقی که به اندازه ی کافی شدت داشته باشد می تواند بر مقاومت پوست بدن غلبه کند و در بدن فرد جریان پیدا کند. یک جریان متناوب برق به صورت جدی می تواند سیگنال های عصبی بدن فرد را مختل کند و باعث گردد تا قلب منقبض شود.
6) انفجار
این روش با انفجار مواد منفجره در مجاورت بدن میسر میشود. مقدار کافی از مواد منفجره ی قوی می تواند با نابودی کاملا بدن بصورت آنی باعث مرگ شود. فرد لازم نیست نگران درد یا احساس انفجار باشد زیرا قبل از اینکه سیستم عصبی بتواند انفجار را درک کند فرد کشته میشود. در صورتیکه مواد منفجره به اندازه کافی نباشد، نتیجه اعضای تکه تکه شده، استخوان های شکسته و خونریزی داخلی خواهد بود که همگی نتیجه موج انفجار هستند و البته باعث مرگ میشوند. استفاده از بمب های دست ساز که قدرت کافی ندارند به احتمال زیاد بجای مرگ آنی باعث سوختگی شدید میشوند.
7) حلق آویزکردن
حلق آویز کردن یا دار زدن شایع ترین و مرسوم ترین طریق خودکشی در جوامع غیرصنعتی و قدیمی بوده است। امروزه نیز در روستاها بیشتر از مناطق شهری کاربرد دارد. روش قدیمی اینطور بود که طنابی را از نقطه ای ثابت که چوبه ی دار بود آویزان می کردند و طنابی را دور گردن محکوم می انداختند تا او را اعدام کنند. در این حالت زیر پای فرد را با هل دادن او یا برداشتن آنچه زیر پای اوست خالی می کردند تا حلق آویز شود. اما در حالتی که اقدام به خودکشی است فرد در ارتفاع قرار میگیرد تا با پریدن خود را حلق آویز کند. در این روش بخاطر شکسته شدن گردن، مرگ بصورت آنی و سریع اتفاق می افتد.
8) انداختن خود جلوی وسایل نقلیه
یکی دیگر از روش های خودکشی، پریدن جلوی وسیله ی نقلیه ای تندرو است خصوصا اگر مثل یک کامیون یا قطار بزرگ باشد. نوع قدیمی این روش بدین گونه بود که فرد خودش را به ریل راه آهن می بست تا بوسیله ی قطاری که در حال گذر بود زیر گرفته شود. البته ممکن است این روش اثرات روحی وخیمی را برای راننده ی وسیله ی نقلیه بهمراه داشته باشد. شکست در این روش نیز به احتمال زیاد منجر به صدمات شدید جسمانی از قبیل شکستگی، صدمه مغزی، کبودی و ورم اعضای بدن یا ناتوانی های کوتاه مدت یا بلند مدت شود.
در لندن پریدن جلوی قطار مترو یکی از مرسوم ترین روش های خودکشی است. برای جلوگیری از این واقعه، درهای کشویی که بتوانند افراد را از مسیر قطار جدا کنند پیشنهاد شده است که البته هزینه ی عملیاتی کردن این طرح گران است.
9) سوانح رانندگی
در حقیقت، بعضی از تصادفات جاده ای، خودکشی هستند. بخصوص زمانی که خودرو تک سرنشین است یا تنها یک خودرو سانحه دیده وجود دارد. گاهی اوقات نیز، راننده با وجود آگاهی از نقص خودرو اقدام به تعمیر آن نمی کند تا اینکه نقص و استهلاک طبیعی خودرو منجر به حوادث بسیار خطرناک می شود که در نهایت ممکن است منجر به مرگ سرنشین خودرو شود و این روشی است که در آن فرد مایل است بدون آگاهی از زمان مرگ، اقدام به خودکشی کند(11).
آمار دقیق و قابل اعتمادی از میزان خودکشی در سوانح رانندگی وجود ندارد. اما مطالعات پژوهشگران در این زمینه نشان میدهد که این میزان از 1.6 درصد تا 5 درصد متفاوت است(12). بعضی از خودکشی های در حوادث رانندگی، تصادف قمداد میگردند؛ به این علت که مدرکی دال بر خودکشی وجود ندارد. شایان ذکر است که حتی زمانی که حادثه به ظن قوی، اقدام به خودکشی است بخاطر عدم وجود دست نوشته ای مبنی بر این عمل، حادثه تصادف رانندگی قلمداد می شود(12).
پژوهشگران براین باورند که خودکشی هایی که در ظاهر سوانح رانندگی اند شایع تر از آن هستند که پیش از این تصور میشد. در تحقیقی بسیار بزرگی که در یکی از جوامع در میان افرادی که اقدام به خودکشی می کنند صورت گرفته است، این آمار و ارقام بدست آمده: "در میان افرادی که عملشان خودکشی گزارش گردیده است 14 درصد به فکر استفاده از خودرو در یک تصادف بوده اند که از این میزان 8.3 درصد از این روش بصورت عملی استفاده کرده اند(13).
10) پرت کردن خود از بلندی
پرت کردن خود از ارتفاعی که به اندازه کافی بلند است باعث خرد و شکسته شدن اعضا و بافت های بدن می شود. اگر فردی از پل مرتفعی خود را به درون آب بیاندازد، به احتمال زیاد فرد غرق نخواهد شد بلکه بخاطر اصابت با آب جان خواهد داد. برای نمونه می توان از پُلی به نام "دروازه ی طلایی" در ایالات متحده نام برد که خلیج سانفرانسیسکو را به اقیانوس آرام مرتبط می کند. در فاصله ی سال های 1937 تا 2006 نزدیک به 1300 واقعه پرت شدن از این پل اتفاق افتاده است که موضوع فیلم مستندی به همین نام "پل" شده است.
شیرجه ی 70 متری از پلی که ذکر شد در 98 درصد موارد منجر به مرگ شده است. در این حالت فرد با سرعت 120 کیلومتر در ساعت با آب برخورد میکند (14). دلیل مرگ هم اینست که بر اثر اصابت بدن با آب استخوان های شکسته ی قفسه سینه به درون قلب، ریه ها، کبد و طحال فرو می روند و باعث خونریزی داخلی می شوند. نجات یافتگان، که عموما اول پاهایشان با آب اصابت کرده است، شکستگی استخوان ران را تجربه کرده اند(15).
در مراکز و مناطق مرتفع مانند پل ها و آسمانخراش ها مقامات مسئول سعی می کنند با کشیدن حفاظ از پریدن هایی که به قصد خودکشی انجام میشوند جلوگیری کنند؛ حتی در بعضی از مناطق برخی از مسئولان خط تلفنی قرار داده اند که مستقیما با مراکز جلوگیری از خودکشی ارتباط دارند (16).
البته اینجا بیشتر به پریدن از پل به درون آب پرداختیم ولی صورت های دیگری نیز وجود دارند مانند پریدن از پنجره، پریدن از کوه یا صخره های مرتفع یا پریدن از سد به درون آب. 11) مسمومیت
این روش خودکشی که در گذشته با خوردن زهر یا سم انجام میشده است امروزه اشکال نوینی به خود گرفته است. خودکشی به این طریق با خوردن سمومی انجام میشود که اثر سریع و تند دارند؛ یا از ماده ای استفاده می شود که مقدار زهر آن برای کشتن انسان به اندازه کافی قوی است(17). بعنوان مثال می توان به اتفاقی که در سال 1978 در شهر جونستون در شمال کشور گوانا رخ داد اشاره کرد. در این سال رهبر یکی از فرقه های مذهبی یک خودکشی جمعی را سازمان دهی کرد. او اینکار را با خوراندن نوشیدنی مسمومی که حاوی سیانور و دیازپام بود انجام داد. بیشتر افراد شهر در این واقعه کشته شدند. میزان کافی از برخی گیاهان نیز دارای زهر های کشنده هستند مانند گیاهی بنام بلادون یا دانه های کرچک. مصرف بیش از حد دارو
خودکشی بوسیله مصرف بیش از حد مواد دارویی روشی است که در آن دارو بیش از آنچه معین شده استفاده میشود یا با ماده ای دیگر ترکیب می شود تا اثر آن تقویت شود. قابلیت این روش وابسته به داروهای انتخابی است. در این مورد میانگین نرخ مرگ و میر در ایالات متحده آمریکا در حدود 1.8 دهم درصد است.(19)
به گزارش گروه دیگنیتاس، که به افرادی که خودکشی می کنند یاری می رساند، میان 840 مورد اقدام به خودکشی به این روش حتی یک مورد هم با شکست مواجه نشده است (20). با وجود اینکه باربیتوریک که نوعی قرص خواب آور همانند سیکنال و نمبیوتال است گزینه ای ایمن برای خودکشی بحساب می آید، تهیه این قرص و قرص های مشابه بسیار سخت است. امروزه این نوع قرص ها توسط دامپزشکان و تنها برای رقیق کردن جهت کشتن حیوانات بکار می روند.
البته خودکشی بوسیله ی مصرف بیش از حد دارو بیشتر با داروهایی که بنظر کشنده می رسند و بصورت تصادفی انتخاب میشوند صورت می گیرد یا با مواد کشنده ای که بصورت غیر قانونی فروخته می شوند انجام می شود. در این حالت، مرگ قطعی نیست و اقدام فرد برای خودکشی ممکن است بی نتیجه و با صدمات شدید که خود منجر به مرگ می شود باقی بماند. علاوه بر آنچه گفته شد ممکن است داروهای مصرف شده قبل از جذب شدن توسط بدن با عمل استفراغ یا قِی از بدن خارج شود. در این گونه از خودکشی، مصرف بسیار زیاد دارو امری لازم و حیاتی است زیرا ممکن است با مصرف کم، فرد قبل از مصرف دچار حالت تهوع شود یا اینکه بخواب برود.
خودکشی با مصرف بیش از اندازه ی داروهای مسکن یکی از شایع ترین روش ها بحساب می آید زیرا این گونه داروها را میتوان بسادگی تهیه کرد. علاوه براین، داروهای انتخابی ممکن است با دیگر داروهای پزشکی، الکل و داروهای غیرقانونی مخلوط شوند .
این روش باعث ایجاد ابهام در مورد اقدام به خودکشی یا تصادفی بودن مرگ می شود؛ خصوصا اگر الکل در مواد وجود داشته باشد یا اینکه نوشته ای مبنی بر اقدام به این عمل وجود نداشته باشد.
مسمویت منوکسید کربن
یك نوع بخصوص از مسمومیت بر اثر استنشاق مقدار زیادی منوكسید كربن رخ می دهد. معمولا مرگ بخاطر كمبود اكسی‍ژن در خون حاصل می شود. در بیشتر موارد خودكشی از این نوع گاز استفا ده میشود به این دلیل كه منوكسید كربن یا گاز (CO) براحتی قابل دسترس است. این گاز محصول احتراق ناقصی است كه مثلا موتور ماشین ها یا بعضی از بخاری ها تولید می كنند.
منوكسیدكربن گازی بی رنگ و بی بو است، به همین دلیل وجود این گاز را نمی توان با بوی آن احساس كرد یا حتی آنرا مشاهده كرد. این گاز برای انسان ها مضر است زیرا مولكول های CO خود را به هموگلوبین های موجود در خون می چسبانند و با جابجا كردن مولكول های اكسیژن و پایین آوردن تدریجی مقدار اكسی‍ژن بدن، دست آخر منجر به مرگ میشوند.
در گذشته، قبل از اینكه مقررات كیفیت هوا وضع شود یا استفاده از منبع كاتالیزور برای دودهای حاصل از ماشین ها اجباری شود، خودكشی بوسیله مسمویت منوكسیدكربن راحت الوصول بود؛ به این صورت كه ماشین را با موتور روشن در فضای بسته ای مانند گارا‍ژ قرار میدادند یا دود خروجی از اگزوز را به وسیله ی شیلنگ یا لوله ای دیگر به داخل اتاق ماشین هدایت می كردند. دودی كه از موتور خودرو ها خارج میشود حاوی 25 درصد منوكسید كربن است. با این حال اگر از منبع كاتالیزور در خودرو استفاده شود این مقدار تا 99 درصد كاهش می یابد(22).
اقدام به خودكشی با گاز منوكسید كربن كه از طریق سوختن زغال چوب حاصل میشود مانند روشن كردن باربكیو یا كباب كن در فضای بسته بنظر درحال افزایش است. به این نوع مرگ تحت عنوان "مرگ بوسیله منقل ذغالی" رجوع میشود(23).
خودكشی با استفاده از مواد شوینده
خودكشی با استفاده از مواد شوینده بدینگونه است كه فرد با مخلوط كردن موادشیمیایی كه در خانه ها استفاده میشود سعی میكند كه گازی سمی مانند سولفید هیدروژن تولید كند(24).

12) خودسوزی
خودسوزی همانطور كه از نامش برمی آید،‌ خودكشی بوسیله آتش است. البته این نوع خودكشی بیشتر برای نشان دادن اعتراض بكار رفته است. از مشهورترین اعتراضات به این نحو، میتوان به اعتراض یك ویتنامی بنام "تیچ كوانگ داك" در سال 1963 اشاره كرد كه نسبت به دولت ویتنام جنوبی انجام شد. مورد دیگری كه میتوان به آن اشاره كرد شخصی بنام "ملكای ریتسچر" است كه در سال 2006 بخاطر اعتراض به جنگ آمریكا با عراق دست به خودسوزی زد.

13) هاراگیری یا سپوكو
هاراگیری نوعی خودكشی رسمی است كه ریشه های مذهبی دارد و در بین مردمان كشور ژاپن رواج دارد. البته شایان ذكر است كه این نوع خودكشی ژاپنی بیشتر در قرون وسطی در این كشور رایج بوده است اگر چه موارد معدودی نیز در دوران مدرن رخ داده است مانند: خودكشی یوكیو میشیما در سال 1970 كه به بخاطر عدم موفقیت وی در دوباره بقدرت كامل رساندن امپراطور ژاپن رخ داد.
برخلاف تمامی روشهای خودكشی، این روش برای حفظ عزت و افتخار صورت می پذیرد. این رسم قسمتی از مراسم "بوشیدو" است كه قانون سامورایی بحساب می آید.
مراسم هاراگیری به این صورت است كه جنگاور سامورایی با تشریفاتی لباس می پوشد و در حالی كه شمشیرش را در برابر خود قرار داده است و گاهی اوقات روی پارچه ی ویژه ای هم نشسته است خود را با سرودن "شعر مرگ" برای مردن آماده میسازد. سپس در حالی كه ملازم ویژه ای كه انتخاب كرده است در كنارش ایستاده، كیمونوی خود را باز میكند، واكیزاشی یا شمشیر كوتاه خود را دست می گیرد و آنرا در شكمش فرو میكند. این جنگاور باید ابتدا برشی از سمت چپ به سمت راست شكمش ایجاد كند و سپس دومین برش را به سمت بالا ایجاد كند.

14) نخوردن یا اعتصاب آب و غذا
این شیوه كه با گرسنگی مرگ آور همراه است بیشتر توسط راهبان هندو، برهمایی و بودایی بعنوان مراسم خودكشی مذهبی انجام میگردد.

15) بریدن سر
در این روش وسیله ای مانند گیوتین برای بریدن سر به قصد خودكشی استفاده می شود (25،26). نتیجه این قطع كردن یا بریدن وابسته به رگها و شریان هایی است كه دستگاه مورد نظر بصورت آنی قطع می كند. هرچه شریان هایی كه به سمت مغز می روند بیشتر بریده شده باشند، مرگ سریعتر رخ خواهد داد. همچنین بریدن رگهای اعصاب كه عملكرد بخشهای اساسی را بر عهده دارند غیرقابل ترمیم و مرگ آور است.

16) عملیات انتحاری
عملیات انتحاری در واقع حمله ای است كه یك فرد یا یك گروه به قصد كشتن دیگران و علم بر این كه خود نیز خواهد مرد انجام می دهد. در عملیات یا حملات انتحاری فرد برای مثال در انفجار یا حادثه ای كه خود آنرا بوجود آورده است می میرد. البته این اصطلاح (بیشتر در غرب) زمانی بكار میرود كه قصد فرد از انجام عمل بدرستی مشخص نیست و تنها برای دفاع یا تلافی از گروه خود دست به انجام این عمل می زند. به این عمل می توان با نام خودكشی/قتل نیز رجوع كرد.
چنین حملاتی معمولا با ایدئولوژی‌ های مذهبی و سیاسی تحریك می شوند و برای انجامشان روش های بسیاری وجود دارد. بعنوان مثال، فرد مواد منفجره را مستقیما به بدن خود میچسباند یا از ماشین های بمب گذاری شده استفاده می شود تا بیشترین صدمات را وارد كنند. از این نوع خودكشی میتوان به حملات كامیكازی ها در جنگ جهانی دوم به آمریكایی ها اشاره كرد. این خلبانان ژاپنی هواپیمای خود را بی باكانه به هدف های خود میزدند.
علاوه بر آنچه گفته شد، دانش آموزان در آمریكا و اخیرا در فنلاند به این شیوه اقدام به خودكشی می كنند. به این صورت كه با استفاده از اسلحه یا بمب های دست ساز به محیط مدرسه یا دانشگاه وارد می شوند و قتل عامی دسته جمعی را می اندازند. دست آخر، قبل از اینكه توسط پلیس دستگیر شوند اقدام به خودكشی می كنند.

17) خودكشی غیر مستقیم
این نوع خودكشی زمانی صورت می پذیرد كه فرد نمی تواند یا نمی خواهد خود را به صورت مستقیم بكشد؛ به همین سبب خود را در موقعیتی قرار می دهد كه ناخواسته كشته شود. مثلا فرد به خدمت سربازی می رود تا در جنگ كشته شود یا اینكه در جایی كه افراد نظامی یا پلیس وجود دارند دست به عملی می زند كه آنها به سمت او شلیك كنند. مثال دیگری كه میتوان زد اینست كه فرد برای اینكه محكوم به مرگ شود دست به جنایت می زند.

http://setarvan.blogspot.com


نوشته شده در تاریخ شنبه 17 بهمن 1388 توسط شادی سعادتی

قالب وبلاگ

[cb:post_author_photo_small]