تبلیغات
دانشجویان تربیت بدنی 87 شهید بهشتی - تاریخچه ی احیای تنفسی
دانشجویان تربیت بدنی 87 شهید بهشتی

اینو گذاشتم ببینم نظرتون چیه

کدوم روش بهتره؟

برید به ادامه مطلب...............

تاریخچه ی احیای تنفسی

 

 

در زمانهای گذشته در بین مردم جهان جهت برقراری مجدد تنفس در مصدومین و بخصوص غرق شدگان داخل آب  ،  روشهایی متداول بوده كه  تاحدودی جان افراد را از خطر مرگ حتمی نجات میداده ، ودر زمان خودنیز بهترین روش بوده . باگذشت زمان وبالارفتن  تجربه ی افراد وپیشرفت علم و مددگرفتن از ابزار آلات ، بشر توانسته تعداد زیادی از افراد دچار ایست تنفی شده را احیا كند ، كه این روشها به اختصار بیان میشود .                             

 این تحقیق از منابع مختلفی ازجمله كتاب تنفس مصنوعی ونجات غریق به قلم استاد ارجمند جناب آقای ابراهیم نعمتی گرفته شده است.

روش شلاق زدن

 

   در این روش ، فرد را به فلك بسته و شلاق میزدند، گاهی این روش را با استفاده از چوب یا برگهای گزنه كه دارای تیغ های ریز است    استفاده می نمودند  ویا با پارچه ای مرطوب  اورامیزدند تا  بیمار  بحالت  اولیه باز گردد .

 

روش داغ كردن

 

   گاهی با ریختن مقداری خاكستر داغ وآتش ، یا ریختن آب جوش  و یا سوزاندن فضولات خشك حیوانات بر روی شكم افراد  ،  برای نجات او اقدام میكردند .

 

روش دمیدن (1530 میلادی)

    « پاراسلوس» اولین كسی بود كه با وسیله مخصوصی كه شبیه  دَمٍ آهنگری   بود هوارا به داخل ریه ی شخص می دمید . این روش حدود  سیصد سال در سراسر اروپا مورد استفاده قرار گرفت.

 

روش ضدعفونی كردن با دود (1711.م)

 

هندیهای ساكن آمریكای شمالی  برای احیا وبه  هوش آوردن افرادی كه به ظاهر مرده اند  مبادرت به  دمیدن دود به داخل مثانه حیوانات میكردند وپس از پر شدن مثانه از دود آنرا به مقعد بیمار ویا غریق می دمیدند . این روش تاسال 1767 در انگلستان شناخته شده و بطور موقت در مستعمرات آمریكا بكار گرفته می شد .

 

به حالت ماً كوس قرار دادن ( سال 1770.م)

 

در این روش به مچ پای فرد مصدوم  طنابی بسته وبا استفاده از شاخه ی درخت ویا هر وسیله دیگر   فرد را به حالت ماً كوس قرار میدادند   ودر نتیجه ی فشار زیادی كه به سینه ی او وارد میشد ، هوا از ریه ها خارج میگردید ،  پس از آن طناب را آزادكرده واو را روی زمین قرار میدادند تا فشار روی سینه قطع شده و هوا داخل ریه ها شود  ،  این كار را به دفعات تكرار كرده تا فرد تنفس طبیعی خودرا شروع نماید .

 

بكار بردن بشكه (سال 1773 .م)

 

 در این روش فرد را بصورت  دَمَر (روی شكم) روی بشكه ی چوبی قرار داده و نجات دهنده با دست پاهای فرد راگرفته وسپس بشكه را بطرف جلو وعقب میغلطاندند ، حركت و غلطاندن بشكه ی چوبی بجلو سبب میشد كه از فشار بروی  سینه كاسته شده ودر نتیجه هوا وارد ریه ها شود (عمل دم انجام گیرد)  حركت وغلطاندن بشكه بطرف عقب موجب برخورد سینه با بشكه و درنتیجه فشار به سینه شده وبازدم انجام گرفته وهوا از ریه ها خارج میشود .

 

روش روسی (سال1803.م )

 

در این روش فرد را بطور افقی وصاف در زیر خاك دفن نموده ، سر وقسمتی از سینه ویرا خارج از خاك قرار میدادند و بشدت بصورت او آب می -پاشیدند .

 

روش اسبی (سال 1812.م) 

 

  در این روش فرد را به روی شكم روی اسب گذاشته وسپس اسب را یورتمه میبردند . چون در این حالت اسب ومصدوم بالا وپائین میرفتند  در نتیجه ریه ها باز وبسته می شدند .

 

روش دال ریمپل(سال1831.م)

 

  دراین روش یك تكه پارچه بلند به دور سینه ی مصدوم می بستند و دو نفرِ كمك كننده آن را    از دو طرف می كشیدند و سپس آنرا رها می كردند  :  كشیدن پارچه ها سبب فشار به سینه وخروج هوااز ریه ها  شده وبا آزاد نمودن پارچه ها ، سینه فرد منبسط گشته وعمل دَم انجام میگرفت .

 

روش مارشال (1856.م)

  در این روش كه  دكتر« مارشال هال» آنرا ابداع كرده بود ، مصدوم را از وضعیت روی شكم (دمر)    ،  بطرف پهلو غلطانده وپس ازلحضه ای توقف    ، مجدداً  وی را به حالت اولیه  و  بروی شكم بازگشت میدادند  و سپس با دستها به پشت او فشار وارد می نمودند .

 

روش سیلوستر ( سال 1857.م)

 

در این روش مصدوم را به پشت  خوابانده وزیر شانه های او    یك پتو یا بالش قرار داده ، كمك دهنده بالای سر مصدوم نشسته ودودست وی را گرفته ومانند صلیب باز كرده تا ریه ها بازشوند ، سپس دو دست را روی سینه ی مصدوم   می گذاشتند تا هوا خارج شود .

 

روش فرانسیس (سال1886.م)

 

  در این روش فرد مصدوم رابه پشت  روی تكه ای چوب یا الوار خوابانده  بطوریكه پائین كمر وی روی الوار قرار گیرد وسر اورا دوكمك دهنده گرفته و باهم تكان می دادند .

 

روش پروچاونیك (سال1894.م)

  

  در این روش بایك دست دوپای نوزاد را گرفته واو را وارونه كرده وبا دست دیگر به سینه های نوزاد فشار می آوردند .

 

 

روش شیفر( سال1903 .م)

  در این روش كه یك فیزیو تراپیست انگلیسی به نام       دكتر« شارپكس شیفر» آن را ابداع كرده بود  ،  مصدوم را به روی شكم خوابانیده وپشت دستهای او را زیر صورت  او قرار داده و كمك دهنده پشت سر او زانو می زده وبا دستهای كاملاً صاف خود ، ازپشت

 قفسه ی  مصدوم را فشار داده تا هوای آن خارج شود و زمانی كه دستهای خود را برمیداشته  هوا وارد ریه ها می شد ه.  

 

روش آكلن (سال1916.م)

 

  دراین روش با استفاده از دستگاه مخصوصی كه روی سینه فرد مصدوم بسته می شد وبا كمك دسته ی بالایی آن  به شكل یك آكاردئون بالاو پائین میبردند تا  موجب باز وبسته شدن ریه ها شود.

 

 

روش ایسمنگر (سال1926.م)

 در این روش یك پمپ الكتریكی به كیسه های لاستیكی وصل كرده واین كیسه را روی سینه فرد مصدوم می بستند این پمپ به دفعات پر وخالی شده وریه ها را باز وبسته می كرده .

  

روش نیلسن(سال1935.م)

  در این روش كه «كلنل هولگر نیلسن » دانماركی آن راابداع كرد ، مصدوم را به روی شكم خوابانیده وصورت اورا روی دستهایش قرار میدهند ، كمك كننده  بالای سر مصدوم زانو زده  وآرنجهای اورا گرفته وبه عقب می كشد  ، در این حالت ریه ها باز شده وهوا وارد آنها میشود ، بعد آرنجهای وی را رها كرده وبرای خروج هوا بر روی شانه ها وپشت قفسه ی سینه فشار می آورند .


 روش الاكلنگی

این روش را دكتر « او» ابداع كرد ، بدین صورت است كه مصدوم را به روی شكم وبر روی یك صفحه ی پایه داری شبیه الاكلنگ خوابانیده ، دستها ، كمر وپاهای وی را می بستند ؛ كمك كننده پائین پای مصدوم می ایستاده وصفحه را تا نزدیك كمر خود بالا آورده وپس از چند ثانیه مكث مجدداً تابالای سر خود بالابرده وچند ثانیه ی دیگر مكث میكند ، دوباره آن را تاكمر پائین آورده وبعداز یك مكث چند ثانیه ای آن را روی زمین میگذارند




نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 13 آبان 1388 توسط محسن میرعالی

قالب وبلاگ

[cb:post_author_photo_small]